Ervaringen van ouder(s)/verzorger(s) van onze leerlingen

Ouders aan het woord!


Het is soms een hele stap om je eigen kind op een speciale school te (moeten) plaatsen. Ouder(s)/verzorger(s) staan voor een moeilijke beslissing. Het roept vele vragen en twijfels op.
Mogelijk kunnen de ervaringen van andere ouders/verzorgers steun geven.
Hieronder leest u verschillende stukjes voor en door ouder(s)/verzorger(s). Wilt u uw eigen ervaringen ook delen? Deze zijn altijd welkom via info@keurhove.nl




Een goede basis
2016-2017
Mijn zoon is jarenlang naar Keurhove gegaan en hij zit nu in het eerste jaar van de mavo op Nehalennia in Middelburg. Het gaat daar prima, mijn vrees dat er teveel nieuws op hem zou afkomen en dat hij daardoor niet goed zou kunnen leren is ongegrond geweest. Alles was nieuw: naar school fietsen met jongens en meiden uit het dorp, de weg vinden in een groot gebouw, een volle klas, een agenda bijhouden, een volle schooltas met waardevolle spullen zoals een ipad en een telefoon, huiswerk maken, roosterwijzigingen, ieder uur een ander lokaal, ieder uur een andere docent, bij keuzevakken een andere klas. Genoeg om te verdwalen en van streek te raken maar niets van dit alles. Alles gaat zo het moet gaan, soms is er verwarring door roosterwijzigingen en als hij later in de les komt vanwege bezoek aan de orthodontist is het wat gespannen maar het komt altijd goed. Zijn cijfers zijn geweldig: life 8, aardrijkskunde 8, biologie 7, engels 9, geschiedenis 7, gym 7, natuur- en scheikunde 8, nederlands 8, rekenen 8 en wiskunde 8. Daarnaast nog praktische keuzevakken die voldoende zijn beoordeeld.
Soms denk ik nog wel eens aan zijn juf van de reguliere basisschool op het dorp die hem van school heeft weten te krijgen met de beoordeling dat hij zwak begaafd is .... 
De begeleiding is goed bij Nehalennia, een uurtje in de week naar de zorgmedewerkster waarmee hij de agenda voor de komende week invult en praat over allerlei schoolse en sociale dingen. De contacten met de zorgmedewerkster en de mentor zijn direct en goed en een paar keer per jaar hebben we een zorggesprek op school.
Mijn zoon heeft een goede basis gehad op Keurhove en zal zich daardoor in de komende jaren best redden in het reguliere onderwijs !
 
Een moeder uit een Zeeuws dorp.

Lekker in zijn vel

2016-2017

Onze zoon was een vrolijk jongetje met veel energie en een sterke eigen wil en hij zat op een leuke school met lieve juffen en waar heel veel leuke dingen werden georganiseerd

Toch zagen wij onze zoon steeds depressiever worden met veel woedeaanvallen.

Waar ligt het dan aan volgens jullie? Was de vraag die we vaak kregen. Wij wisten het niet, konden niks bedenken en nu naderhand nog steeds niet.

Maar onze zoon wilde steeds minder, niet meer afspreken met vriendjes, niet meer naar sport en hij trok zich steeds meer terug. De woedeaanvallen werden steeds heftiger en ook was hij steeds meer met de dood bezig.

School zag nog mogelijkheden, wij zagen een kleuter dat het niet makkelijk met zichzelf had.

Wat wilden wij? Wat kon school doen om te helpen?

Moeilijke beslissingen vooral omdat we niet wisten wat er in het hoofd van ons mannetje speelde. Hij vertelde niks meer, en blokkeerde als je hem wat vroeg.

Keuzes werden op tafel gelegd, testen werden gedaan.

Op de oude school blijven en hopen dat het volgend schooljaar beter zou gaan, klonk mooi maar wat als dat niet werkte, wat dan?

Toch nog een half jaartje proberen, wie weet. We hadden goede hoop en gingen daarvoor.

Maar wij verloren ons levenslustige jongentje steeds meer.

Daarna kwam REC4 als een volgende keuze maar de school bij ons in de buurt vonden we niet bij onze zoon passen.

Was er geen tussenoplossing?

Ja, die was er volgens internet ook een rec4 school maar wel heel erg ver van ons huis.

SO Keurhove

Een school waar wij nog nooit van hadden gehoord en eigenlijk ook niemand in onze omgeving.

Naderhand maar goed ook, want het zou onze keuze heus hebben beïnvloed.

Na veel wikken en wegen waar doen we goed aan en wat als het de verkeerde beslissing is.

Toch de stoute schoenen aangetrokken en informatie ingewonnen bij Keurhove.

Wij gingen blanco de school binnen om kennis te maken en gingen 200% positief weer naar buiten.

Onze keuze was gemaakt. Keurhove was de school die we gingen proberen misschien idd als laatste station maar zoals onze zoon toen in zijn gedrag en denken was, was dat een reden om iets anders te moeten proberen voordat het te laat was.

Hij was nog maar 6.

Onze zoon startte het nieuwe schooljaar op Keurhove en we zagen binnen een maand de woedeaanvallen met sprongen achteruitgaan, hij lachte weer als hij uit school kwam en zong liedjes onderweg naar huis, vertelde over school, sprak af met vriendjes en hij verstopte zich niet meer.

Maar de kers op de slagroomtaart was wel iets dat een (Engelstalig)familielid zei, die we alleen met de kerstdagen zien.

“He is now a little star on top of the christmas tree, that shines so brightly and he is no longer a border liner”.

En daarvoor hadden we het gedaan, we hebben de juiste, wel moeilijke, keuze gemaakt.

Wat de toekomst ons brengt weten we niet maar nu zit onze zoon lekker in zijn vel en is een kleuter zoals een kleuter hoort te zijn.



"Hij gaat super graag naar school"

2014-2015

Bij deze vertel ik graag wat over mijn ervaring:

Ik heb een zoon van 9 jaar oud die sinds dit schooljaar op Keurhove zit. Dat is nog niet zo lang, maar ik kan nu al positief effect zien! Hij is veel rustiger als hij naar school moet ’s ochtends, ook al moet hij wel wat vroeg weg. Hij zegt dat hij super graag naar school gaat, terwijl hij dat niet had op zijn vorige school. Op zijn vorige school was er geen ruimte om dingen fout te doen, dan kreeg hij direct straf. Het is ook geen makkelijke jongen natuurlijk, met bepaalde problematiek, maar op Keurhove mag hij er zijn! Doet hij een keer wat fout? Dan wordt hij geholpen om gewenst gedrag te laten zien. Dat vinden we heel fijn en hiervoor zijn we de meesters en juffen dankbaar!



“Het is hier veel leuker dan op mijn vorige school.”

Een zinnetje in de schoolgids van juli 2014. Een jongetje uit de IJsvogels had in plaats van ‘mijn vorige school’ de naam van die school geschreven. Het is ook de naam van de vorige reguliere basisschool van mijn jongste zoon.

Dat ene zinnetje heeft me ertoe gebracht eindelijk eens wat te schrijven voor de website van Keurhove, de school waar mijn zoon nu al jaren krijgt waar hij recht op heeft: aandacht, respect, zorg en goed onderwijs.

Die vorige school heeft op mij een onuitwisbare indruk achtergelaten. Helaas niet in positieve zin.  In groep 1 en 2  is een kind niet alleen om te leren schrijven en rekenen. Het is daar ook om vriendjes te krijgen en om te leren hoe je met elkaar om gaat. En ouders hebben recht op een fatsoenlijke verstandhouding met de leerkrachten en de directie. De herinneringen aan die twee jaar probeer ik te verdringen maar ze komen af en toe weer boven. Die over de klok en de ingezonden brief achtervolgen me het meest.


De klok

Het is bijna 15.00 uur. De moeders en vaders, de verzorgers, de oma's en opa's staan te wachten op de kinderen uit de jongste groepen. Daar zwiept de grote schooldeur open, alle ogen zijn gericht op de juf die het plein op loopt met iets plats in haar handen. Ze stevent op mij af. Het is een kapotte wandklok. Luid pratend vertelt de juf dat mijn zoon apart was gezet in de kamer van de directeur. Uit onmacht had hij een duw tegen een tafel gegeven, de tafel schoof tegen de wand en de klok was op de grond gekletterd. Alle moeders, vaders, verzorgers, oma's en opa's keken naar mij, iedereen luisterde mee.

 

Zoiets zou de meester nu nooit doen. En de juf zou nooit een brief sturen naar de PZC naar aanleiding van een bezuiniging in onderwijsland en daarbij mijn zoon als voorbeeld gebruiken. Zodanig herkenbaar dat alle moeders en vaders, verzorgers en oma's en opa's wisten dat het om mijn zoon ging.

 

In het laatste rapport van groep 2 van de vorige school van mijn zoon staat dat hij zwak begaafd is, monotoon praat, niet met dieren kan omgaan en nog meer vreselijke dingen.  Mijn zoon heeft een paar weken geleden een prachtig rapport met de hoogste scores mee naar huis genomen en het oudergesprek was te mooi om waar te zijn. Mijn zoon knuffelt met de poezen en praat honderduit in alle toonhoogten.

 

Het viel niet mee om de vertrouwde school, waar ik zelf zo'n fijne tijd heb gehad, te moeten inruilen voor een school ver uit de buurt. Het is voor mijn zoon niet mogelijk om met klasgenoten af te spreken om te gaan spelen na schooltijd.  En dagelijks in een taxibus is ook niet altijd leuk maar er staat zoveel goeds tegenover. En als je kind er zelf voor open staat zijn er altijd kinderen in de buurt om mee te spelen.

 

Dus, beste moeders en vaders, verzorgers, oma's en opa's, laat jezelf niet langer vernederen als het niet goed gaat met je (klein)kind op school. Zoek hulp en vraag advies en twijfel niet aan Keurhove. Deze school heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. In positieve zin.

 

Een moeder uit een Zeeuws dorp.


Goede Start

November 2012


"Bij deze wil ik graag een brief schrijven over hoe blij wij zijn dat onze zoon nu op Keurhove zit.
Onze zoon is een lieve knul met ADHD en PDD-nos. Hierbij is ook gedragsproblematiek een feit.
Omdat het met onze zoon heel slecht ging op z'n vorige school, en daar de begeleiding zeer bedroevend was, werd hij zwaar depressief. Wij hebben toen besloten om met directe ingang op zoek te gaan naar de beste school voor hem. We hoefden niet lang te zoeken, want we vonden in de S.O. Keurhove een goed toehoorder. Hier is alles open en uitgebreid besproken. Wat de opties zijn, wat de mogelijkheden zijn op deze school en welke aanpak er wordt gehanteerd. We zijn nu een kleine 3 maanden verder. Onze zoon gaat met liefde naar school en zingt en fluit onderweg. Als hij niet naar school wil, dan gaat het meestal over datgene wat hij niet wil maken op school, bijvoorbeeld rekenen.
Verder is hij in alle lesstof vooruit gesprongen en is de aanpak, wat ons betreft tot op heden erg positief.
Er zal vast een tijd komen dat we het minder eens zijn met elkaar, ouders en school. Maar ik weet dat over alles een open communicatie is en dat alles kan worden besproken. Dit vind ik een positief punt, zolang je namelijk met elkaar in gesprek blijft, kom je er altijd uit. En dit is zeker ook in het belang van ons kind."



De Overstap

Juni 2012


"Nog even genieten van de vakantie en daar gaat ie dan. Onze zoon gaat naar het voorgezet onderwijs. Voor hem is het leuk en hij voelt zich een grote vent. Voor ons, nou ja vooral voor moeders is het moeilijk, want hoe zal het gaan zonder die geweldige begeleiding op Keurhove?
Deze school is voor onze zoon in één woord geweldig geweest. Vertrouwd, klein, en heel gemoedelijk, en met heel duidelijke regels. Onze zoon heeft ruim 2 jaar op Keurhove gezeten en is erg vooruit gegaan in die tijd. De vooroordelen over speciale scholen bij mensen is nog steeds aanwezig, jammer genoeg. Ouders die dit lezen en ook de keuze moeten maken, wij zeggen nu: "hadden we onze zoon maar eerder naar deze school gebracht".

Speciaal is Keurhove zeker
Speciaal voor de leerlingen
en de ouders.

Bedankt voor een hele fijne schooltijd."



Onze Ervaring met Keurhove (na een half jaar plaatsing)

2012


"Onze zoon was een druk mannetje, moest altijd de eerste zijn en kon heel boos worden, zo boos dat wij als ouders soms echt niet meer wisten hoe we zo verder moesten. Op de bassisschool wisten de kinderen dat heel goed ! Ze konden hem goed op stang jagen zodat er weer een boze bui kwam. Sociaal ging het steeds verder bergafwaarts. Kinderen wilden niet meer met hem spelen, want ze wisten nooit wat voor "bui" hij had. Ook zijn leerprestaties hadden eronder te lijden. Toen de psycholoog ADHD constateerde en speciaal onderwijs voorstelde wisten we daar niet zo goed raad mee,een andere school ... keurhove kwam ter sprake, moest ons kind naar zo een school ? zo erg was het toch niet !

Toch gingen we voor een gesprek, duidelijke voorlichting, een school die voor de leerlingen consequent te werk gaat, duidelijke regels heeft en met een beloningssysteem werkt, bij goed gedrag verdien je punten, nou dat werkt heel stimulerend. Wij merken aan hem dat hij op "keurhove" echt op zijn plaats zit. Hij zit beter in zijn vel en hoeft zich niet meer zo te bewijzen. Hij is daardoor erg vooruit gegaan, in zijn sociaal gedrag en leerprestaties. Jullie school verdient een dikke pluim."



Het verhaal van de moeder van Jesse

(naam is fictief)

"Aan mij is gevraagd een stukje te schrijven als ouders van een kind op de Korczakschool. Bij deze:

Achteraf (natuurlijk, achteraf!) was er elk jaar wel wat met Jesse. Niets bijzonders, maar wel “wat”. Jesse is de oudste, dus vergelijk had ik niet – en, zo zei ik dan, èlk kind is toch uniek? Nu – met een zusje erbij – zie ik  het verschil: Al die regelmatige gesprekjes met juffen en leerkrachten; goedbedoelde maar ongevraagde tips van andere moeders; verontschuldigingen en verklaringen van mij om uit te leggen waarom hij de dingen deed zoals hij ze deed; verwachte uitnodigingen voor kinderfeestjes die maar niet kwamen…(Jesse mag niet komen van mijn moeder, ze vind ‘m te druk!)
In de eerste jaren van de basisschool vielen al zware woorden: ADHD? Hoogbegaafd ? (vond ik nog de beste!), Autisme? Door een hele lieve juf met een heel groot hart werd hij door de eerste schooljaren geloosd, maar in groep 3 liep het voor de eerste keer mis: ik moest beslist het doolhof van de hulpverlening in. Redelijk snel kwam daar de diagnose ADHD uit en er werd een begin gemaakt met medicatie. Daarmee werd een deel van de concentratie-problemen opgevangen en we rolden groep 4 in. De eisen op school werden uiteraard steeds hoger en elke keer stond ik toch weer op het schoolplein met de juffen te praten. Tegen de tijd van de rapporten werd ik wat onrustig en met spanning bekeek ik het briefje met de uitnodiging voor de besprekingen: als ik vroeg in de middag gepland stond, dan ging het goed op school. Kreeg ik een uitnodiging om half negen, dan was ik de laatste van de rij en mocht het flink uitlopen: er viel dan weer veel te bespreken!

Toch ging het thuis eigenlijk goed. Ondertussen had ik de gebruiksaanwijzing van mijn kind zo goed leren lezen dat ik feilloos wist wat ik wel of niet moest doen of zeggen om de dag goed te laten verlopen. Hij was dol op vriendjes, maar wist niet goed hoe met ze om te gaan.

Na een lange tijd van speltherapie, kwam er toch nog een diagnose uitgerold: een vorm van autisme, PDD-NOS. Na veel leeswerk vielen voor mij veel puzzelstukjes op zijn plaats. De basisschool begon zich wat te roeren na deze extra diagnose en het woord “speciaal onderwijs” viel. Ik zette mijn hakken in het zand: dat nooit! Extra lessen en ondersteuning werden ingezet en een rugzakje werd aangevraagd. Jesse zat ondertussen in groep 5 bij geweldige leerkrachten. Zij zetten zich voor 100 % in om Jesse een plek in de klas te geven, maar gaven hem toch ruimte om zichzelf te zijn. Het was een heerlijk zorgeloos schooljaar!

En toen kwam groep 6. Steeds meer vrijheden, zelfstandigheid èn samenwerken op school. Nieuwe leerkrachten met andere inzichten, haperende rugzakjes en zieke begeleiders, èn een kind dat zo in de war was dat hij veranderde als een blad aan de boom. Oef! In 10 weken tijd veranderde mijn kind in een ècht onhandelbaar jongetje, zelfs thuis! Huilen, ruziën, onmacht, alles kwam voorbij.

Jesse hoefde aan geen les meer echt mee te doen. Als het niet lukte (of Juf kon het niet aan) mocht hij naar een speciaal hokje met speelgoed, hij hoefde geen toets meer te maken. De enige eis die aan hem werd gesteld was: hou je rustig! De school gaf aan dit niet meer te kunnen behappen, en langzamerhand ging bij mij ook het lampje branden: dit ging zo niet meer!

Er was een school waar Jesse terecht kon: de Korczakschool. Maar daar had ik alleen maar hele slechte dingen over gehoord! In feite had ik niet zoveel gehoord, maar wat was blijven hangen was niet positief. Met lood in de schoenen ging ik met een leerkracht eens kennismaken. Tot mijn opluchting was het gesprek met Peter van Buren heel positief, ik had eindelijk eens het gevoel dat ik het gedrag van mijn kind niet hoefde goed te praten. De school zag er leuk uit, lekker kleinschalig, tekeningen en werkstukken van leerlingen aan de muur, ruime lokalen. Het uitgangspunt van de school sprak me ook wel aan: ja, je hebt bv. ADHD of autisme, dat is geen excuus voor vreemd gedrag maar we gaan je hier leren om daar mee om te gaan.
Een eerste kennismaking van Jesse met zijn nieuwe juffen verliep erg leuk! Hij vond zijn klas geweldig, en kon op zijn oude school gelijk het gerucht weerspreken dat hij op een school zou komen “ waar de muren kaal waren omdat dat teveel prikkels zou geven aan de kinderen” (jawel, dit was de uitleg van een juf!). Hij had er wel zin in! Ik zelf had veel meer tijd nodig om te wennen…

En nu, na een jaar Korzcakschool? Jesse blijft een kind met ADHD en PDD-NOS! Maar wat een verschil kan een school maken! Jesse vindt het prima op school. Dagelijks werkt hij aan zijn eigen lesprogramma, hij geniet van de speciale thema’s (zoals Piraten, scheepvaart, de Krant, Menselijk Lichaam, 2e Wereldoorlog, etc.), maakt vooruitgang in zijn omgang met klasgenootjes. De contacten met de leerkrachten zijn goed, en dat merk ik als ouder ook! Een contactschriftje helpt in de dagelijkse communicatie, en als er wat bijzonders is zijn de lijnen kort. De school is een plek waar Jesse geaccepteerd wordt zoals hij is, en dat voelt hij! Het heeft ook zijn weerslag op de tijd buiten de school. Hij is er gelukkig, en ik dan toch ook?

En heel soms laat ik de gedachte toe: had ik ‘m zelfs niet eerder naar deze school moeten brengen?"


Onze Zoon

"Toen mij gevraagd werd om een stukje te schrijven voor de website van de Korczakschool moest ik even slikken, ten eerste: kan ik dat wel? En het tweede was dat er zoveel gebeurd is voordat ons kind op deze school kwam, daar kan ik wel een heel boek over schrijven.

Sinds april 2009 is onze 10-jarige zoon leerling van de Korczakschool. In januari van dit jaar hebben we na een lange ellendige periode besloten om ons kind op te geven voor het speciaal onderwijs en achteraf kunnen we gelukkig alleen maar zeggen dat dit een hele goede beslissing is geweest.

Onze zoon reageerde altijd al anders dan leeftijdgenoten, dat het een pittig kind is wisten we al van jongs af aan. Maar pas in groep 1 van het reguliere basisonderwijs begon het op te vallen dat hij “anders” is. Eerst begon het met kleine dingen zoals onverstaanbaar praten omdat hij zo verlegen was en onder de tafel blijven zitten totdat de les begon. Pas later begon de boosheid, tijdens het helpen bij spelletjes-ochtenden voelde ik me vaak ongemakkelijk dat mijn kind het hele spelbord van tafel veegde omdat hij zijn zin niet kreeg. Alles wat afweek van het normale bracht onrust en hij was erg dwars. De juf in groep 3 vertelde:”de hele klas gaat links, hij gaat rechts. Als ik A zeg dan zegt hij B”, tijdens een werkje vloog regelmatig zijn pen en schrift door de klas. Met de nodige discipline heeft hij het toen weer even gered maar toen begon het grove en vreemde taalgebruik waardoor hij steeds vaker in de problemen kwam. Ook wij werden er op aangekeken, uitendelijk werd in 2007 Gilles de la Tourette vastgesteld. Intussen werd wel van hem verwacht dat hij zich als een “gewoon” kind van zijn leeftijd gedroeg.

In groep 6 ging dat dus heel erg mis. Klasgenoten pikten zijn gedrag en taalgebruik niet meer en hij voelde zich constant aangevallen. Hij liep weg van school, had vreselijk taalgebruik, gooide met dingen en zorgde voor veel onrust in de klas. Tot overmaat van ramp waren er nogal wat invalleerkrachten die hem niet kenden. Leerlingen en leerkrachten snapten zijn gedrag niet en ouders wilden opheldering.

Steeds vaker moesten we ons verantwoorden voor het gedrag van ons kind. En steeds vaker moesten we onverwacht naar school komen om een grommend, huilend en zwetend kind rustig te krijgen. Uiteindelijk mocht hij dan ook de klas niet meer in en zat hij elke week een paar dagdelen thuis, en wij maar “schooltje spelen” inclusief speelkwartier. Hij mocht ter bescherming van zichzelf en anderen niet meer buiten spelen en niet meer meedoen met de gym.

We waren als gezin opgebrand. Op school hielp intensieve begeleiding niet, hij wou niks meer! Toch waren we heel erg geschokt toen terloops over Speciaal onderwijs gesproken werd. Speciaal Onderwijs? Welke school dan? En hoe moet dat dan? En is hij dan de paar vriendjes die hij heeft ook nog kwijt? Inmiddels was hij ook weer intensief getest en kwam er weer Gilles de la Tourette uit, een dwangstoornis en mogelijk ADHD. Toen uiteindelijk iedereen met de handen in het haar zat hebben we besloten hem toch aan te melden en begonnen we allemaal te wennen aan het idee van een andere school. Inmiddels ging hij nog maar halve dagen naar zijn “oude” school. Toen bekend was dat hij naar de Korczakschool zou gaan kwam er weer rust in het gezin.

Vanaf de eerste schooldag voelde het ook meteen vertrouwd, lekker kleinschalig en gemoedelijk. En hoewel wij en hij moesten wennen aan nieuwe regels, overblijven op school, andere lesmethodes en andere gezichten kregen we weer ons lieve en vrolijke kind terug. Niet langer meer een verdrietig en geїsoleerd jochie maar een kind dat zich eindelijk weer geaccepteerd voelde. Aan de hand van een schriftje werden we op de hoogte gehouden van de schooldag en als er een voorval was werden we gebeld door de juf die dan vertelde wat er gebeurd was en hoe het opgelost was.
Het schrift is inmiddels niet meer nodig!

Er worden op school regelmatig leuke dingen georganiseerd, het schoolkamp was gezellig, hier wordt veel buiten gespeeld en gesport. Op deze school wordt begrepen wat een kind met een probleem nodig heeft, de regels zijn duidelijk en dat geeft ook rust.

Wat er in de toekomst nog op ons af komt weten we niet, het zal altijd hard werken blijven om gedrag en onverwachte situaties het hoofd te bieden. Maar belangrijk is dat we ons kind met een gerust hart naar deze school kunnen laten gaan, hij voelt zich er veilig!"


Bedankt


"Ik wil bij deze even vermelden dat ik de periode dat mijn zoon op jullie school heeft doorgebracht als zeer prettig heb ervaren, en dat mijn zoon ook echt vooruit is gekomen qua gedrag en ook met zijn leerprestaties!
Ik vind het fijn dat zo’n school als de Keurhove er is, en mijns inziens kunnen kinderen bij jullie zich heel prettig verder ontwikkelen en dit is in het opzicht van gedrag maar ook met het oog op leerprestaties.
Ik heb het contact met de Keurhove ook als prettig ervaren en ik kan deze school echt aanbevelen, als het gedrag van je kind thuis en op school erg lastig is; want op de Keurhove wordt er echt persoonlijke aandacht gegeven en een aangepast leertempo en mijn zoon heeft fijne succeservaringen bij u op school mogen beleven.
Alvast bedankt voor jullie inzet! "